parallax background
 

อาสามีเรื่องเล่า

เพื่อการเรียนรู้ และเข้าใจความตาย



19 เมษายน, 2561

ความสุขเล็กๆ ของอาสาข้างเตียง

กำลังใจจากอาสาอาจดูเหมือนเล็กน้อย แต่ถ้ามาจากใจ และมีความจริงใจ มาอย่างสม่ำเสมอ ก็ทำให้ผู้ป่วยมีพลังใจได้มากอย่างที่คิดไม่ถึง
13 เมษายน, 2561

อาสาข้างเตียง “มือใหม่”

จากที่ได้สมัครเข้าร่วมโครงการและอบรม “อาสาข้างเตียง” รุ่นที่ ๗ ของเครือข่ายพุทธิกา ร่วมกับสถาบันสุขภาพเด็กมหาราชินี (โรงพยาบาลเด็ก)
18 เมษายน, 2561

เปิดประตูสู่สังฆะกับการดูแลผู้ป่วย

“สังฆะ” ในทัศนะของอาจารย์พุทธทาสภิกขุ มีความหมายสามระดับ ได้แก่ สังฆะระดับที่เป็นคณะพระสงฆ์ไทย ระดับถัดมาคือ สังฆะที่เป็นอุดมการณ์ เป็นวิถีของพระสงฆ์
10 มิถุนายน, 2561

เบาใจ ไขชีวิต….ที่ในสวนขวัญ

บรรยากาศร่มรื่น ท่ามกลางแมกไม้เขียวชะอุ่ม ‘ในสวนขวัญ’ สถานที่สงบเงียบราวกับบทกวีที่งดงาม ที่นั้นมีเจ้าบ้านชื่อ อาจารย์บุญเสริม แก้วพรหม สุภาพบุรุษร่างสันทัด ใบหน้ายิ้มแย้มนุ่มนวล ดวงตาสดใส
23 เมษายน, 2561

จิตอาสาดูแลผู้ป่วย สิ่งแวดล้อมของโพธิจิต

"ทำงานจิตอาสาแล้วมีความสุขค่ะ อะไรๆ ในชีวิตก็ดีขึ้น" คุณสายใจ ใจมั่น จิตอาสาดูแลผู้ป่วยใน “ทีมใส่ใจ...ใจใส” โรงพยาบาลสุรินทร์พูดถึงงานจิตอาสาของตนด้วยใบหน้าสดชื่น เบิกบาน
6 กุมภาพันธ์, 2561

ดูแลด้วยหัวใจ ใส่ใจระยะสุดท้ายของชีวิต

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคมที่ผ่านมาทีมงานโครงการความตาย พูดได้ เครือข่ายพุทธิกา ได้มีส่วนร่วมจัดกิจกรรมในงาน “สานพลังภาคี สู่ สังคมสูงอายุ ศตวรรษที่ 21” ซึ่งจัดโดยมูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน (มสพช.) สำนักงานเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อยกระดับชุมชน (สพช.) สำนักงานกองทุนสนับสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
19 เมษายน, 2561

สติ คือทางออกของทุกสิ่ง

การเป็นอาสาเยียวยาจิตใจผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย หลายคนบอกว่าในฐานะอาสาสมัครต้องใช้สติเข้าช่วย ไม่ว่าสติที่อยู่กับตรงหน้ากับผู้ป่วย หรือแม้แต่สติที่ช่วยผู้ป่วยให้อยู่กับปัจจุบันขณะ
6 กุมภาพันธ์, 2561

จินตนาการแช่แข็ง

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายที่สะท้อนว่าสังคมไทยกำลังป่วย หนึ่งในนั้นคือการฆ่าตัวตายผ่านการถ่ายทอดสดหรือที่เรียกว่า ‘เฟซบุ๊กไลฟ์’ มีการตั้งข้อสันนิษฐานว่า ผู้ตายส่วนใหญ่มีความเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้า
17 เมษายน, 2561

คำขอบคุณจากพี่อาสา

จุดเริ่มต้นการเป็นอาสาข้างเตียงของผู้เขียนมาจากวันหนึ่ง ขณะยังนั่งทำงานอยู่ในสำนักงานถึงตีสี่ เกิดความคิดว่า เราปล่อยให้งานมากินเวลาของชีวิตไปมากขนาดนี้ได้อย่างไร