สวนของแม่

แม่จากไปหลายเดือนก่อน
เหลือจอบเสียมผุกร่อนอยู่มุมสวน
สายลมฤดูแล้งก็แปรปรวน
พืชผักบางส่วนก็โรยรา
ข่า ตะไคร้ทิ้งใบแห้งหลุดหล่นร่วง
พริก มะเขือขาดช่วงประหนึ่งว่า
คนไม่อยู่จึงตกตายร่วมชะตา
รีบเร่งเร้าอำลาไปตามกัน
แปลงเคยชุ่มอุ้มน้ำไว้หล่อเลี้ยง
เหลืออยู่เพียงร่องรอยเลือนรางนั่น
เคยหมุนเวียนเปลี่ยนปลูกคงผูกพัน
ลับหายไปในคืนวันอันผ่านเลย
หวั่นสะทกภาพสะท้อนก่อนรับรู้
ใจไหวเพียงสักครู่ บางอย่างเผย
ความจริงคงมั่นแม้คุ้นเคย
แต่อาลัยยังก่ายเกยเข้าแทรกแซง
เราร่ำลาก่อนหน้าทุกครั้งที่พบ
ว่าความตายยังไม่จบจากหลักแหล่ง
สังสารวัฏผกผันเปลี่ยนแปลง
สัจธรรมย่อมแสดงให้พากเพียร
ถึงคราวไปก็ไม่ต้องรอ
นั่นคือทางต้องก้าวต่อมิผิดเพี้ยน
ทั้งหมดทั้งปวงที่เคยร่ำเรียน
ส่งให้หลุดวงว่ายเวียนพ้นวังวน
ยังเฝ้ามองดูสวนของแม่
บางความจริงแท้ได้สืบค้น
แม่ไม่ได้ดำรงอยู่เป็นตัวตน
หากแต่ยังแทรกปนในตัวเรา
ก่อนเดินออกไปจากสวนของแม่
คล้ายได้ไขเปลี่ยนแก้ความโศกเศร้า
เป็นความเข้าใจอันบางเบา
เพียงฝึกฝนขัดเกลาเพื่องอกงาม [seed_social]