สู่ทางไปที่ไม่มีวันกลับ

ใช่ว่าไปแล้วจะไม่มีวันกลับ
แม้เวลาผ่านเลือนลับพ้นสมัย
สัจจธรรมดำรงเผยความนัย
ว่าทางผ่านทางไปนั้นว่ายเวียน

เมื่อมาถึงจุดแรกแห่งการเริ่มต้น
นับหลายครั้งหลายหนไม่แปลกเปลี่ยน
ตราบชีวิตยังไม่ได้เริ่มพากเพียร
เพื่อสืบค้นเล่าเรียนไขตัวตน

ความกลัวเป็นดั่งเมฆคลี่คลุมครอบ
มืดมิดอยู่รอบอาจสับสน
ทางที่แท้นั้นอาจมิได้วกวน
หากกิเลสร้ายเล่ห์กลเข้าครอบงำ

เพียงเสี้ยวแสงหนึ่งแห่งปัญญาญาณ
สืบทอดจากบรรพกาลอันลึกล้ำ
ส่องเป็นสายสาดทาบทางทอดนำ
คงไม่หลุดหลงย่างย่ำซ้ำทางเดิม

เพื่อจะได้ไปอย่างไม่มีวันกลับ
จิตวิญญาณเคลื่อนขยับทุกก้าวเริ่ม
ร่างรูปรอยธรรมมาต่อเติม
สรรพสิ่งจะส่งเสริมอำนวยพร

เมฆแห่งความกลัวค่อยคลี่บาง
มุ่งหน้าไม่อ้างว้างเหมือนเก่าก่อน
จะทางกลับทางไกลไม่อาวรณ์
ทางหนึ่งทางอันแน่นอนเป็นทางเดียว

จากเสี้ยวหนึ่งเป็นสว่างจนเจิดจ้า
ลบมุมมืดมายาที่เกาะเกี่ยว
มีพลังเคลื่อนชีวิตอย่างปราดเปรียว
ไม่หลงหลุดเลาะเลี้ยวหลุมอบาย

นั่นคือจุดหมายของผองเรา
เลยพิมานชั้นเก่าสู่ความหมาย
พ้นความเกิด แก่ เจ็บและความตาย
สู่ความว่างสุดท้ายไม่เหลือมี